Mara

Mknie ku nim mara przez światło dnia
I mąci eter, rozwiewa sny
Srebrzysta dama, co w sercu ma
dramat historii, narodu łzy
Płynący smutkiem przeszłości dar

Na głowie tiara, insygniów blask
Skrzącą pszenicą słowiańskich pól
Niesie poetom cud weny łask
Blednących bogów ostatni dar, spod chmur

I mówi do nich: jedyna nacja, ostatni ród
Co dla swych bogów zachował gród
W sercach poetów piastowskie miasta
Minionych czasów świadectwo żywe
Które wprost z serca Polski wyrasta
Ponad stalowy dusz naszych chłód

Podziel się: